Under construction

Start 28-07-2007: 69 kilo

week 1 04-08-2007: 67 kilo

week 2 11-08-2007: 65 kilo

week 3 18-08-2007: 63 kilo

week 4 25-08-2007: 62 kilo

week 5 01-08-2007: 61 kilo

week 6 08-08-2007: 60 kilo

week 7 15-08-2007: 59 kilo

week 8 22-08-2007: 58 kilo

week 9 29-08-2007: 57 kilo

week 10 06-10-2007:  56 kilo

week 11 13-10-2007: 55 kilo

week 12 20-10-2007: 54 kilo

1. 15 kilo afvallen (van 69 naar 54)

2. Mijn NGT 3 en 4 halen

Toen ik ongeveer 13 was mocht ik mij verheugen op een geheel nieuw fenomeen dat mijn leven binnendrong: Ik ben te dik (lees, ik ben een mollig kind en voldoe niet aan het graatmagere hollywood perfectie beeld).

Zodoende besloot ik, met anorexia leidende actrices in mijn achterhoofd, dat ik moest afvallen. Jaja, ik was toen dertien, 1.61 en 57 kilo, kortom ik was een gzond normaal kind. Ik mijn strijd tegen de kilo's verloor ik er es her en der 2 of 3 maar al met al woog ik op mijn 21ste schoon 84 kilo. Wonderlijk hoe ik het voor elkaar kreeg.

In mijn nu 22ste levensjaar voltrok zich, en dit zul je na het bovenste stukje zonder meer beamen, een godswonder: Ik viel daarwerkelijk af. In ene stond de weegschaal op 63,5. Glorie glorie halleluja maar ooh wat was ik toch nog steeds te dik. Uiteraard dacht ik makkelijk die laatste paar kilootjes ff kwijt te raken waardoor we nu in ene in een maand tijd weer op de 69 zitten. Dit heet in mijn vocabulaire:

SOOOO NOT DONE!

En zie daar! De geboorte van mijn eerste doel die ik voor het eindigen van mijn 22ste levensjaar wil hebben bereikt: Het kwijtraken van die overbodige kilo's die mij nu al bijna 10 jaar achtervolgen. In de blog: 'Doelen voor de tweede helft van mijn 22ste levensjaar' zal dat de eerste zijn, en naarmate mijn gezeur en gezwats zich vordert zullen daar bij die blog meer doelen komen.

Als ik die doelen voor mijn 23ste verjaardag op 16 januari 2008 heb bereikt zal ik alszijnde overwinningsstrong gaan skydiven (en god dit lijkt me nou eigenlijk helemaal niet wat!!!). Mocht je een betere suggestie hebben alszijnde overwinningsritueel: Ik accepteer ideeen.

Elletra

Al van kinds af aan ben ik ertoe in staat geweest een puinzooi te maken van mijn eigen leven. Welleens waar toegegeven dat niet alleen ik daar zonder meer een ster in was.

Ouders, hoe goed ze het ook bedoelen, zijn perfect in staat om ervoor te zorgen dat hun kinderen eindigen als totaal verknipte volwassen. En om in alle eerlijkheid te spreken: ik ben nog geen volwassene tegengekomen die niet aan dit criterium voldoet. Want laten we eerlijk wezen: Everybody is fucked op.  Het enige punt is dat je als volwassene niet meer je ouders de schuld kunt geven van je eigen waardeloos verknipte leventje en dus de verantwoordelijkheid bij jezelf moet leggen. Ik doe dit bij voorbaat NIET. Problemen tonen zich bij mij nooit in hun ware aard maar altijd in vermomming: een vreetbui ter verdringing van een waardeloze baan of oververmoeidheid ter excuus om niet te hoeven toe te geven dat ik te lui ben voor mijn huiswerk.

Ik ben een perfect getrainde meesteres in het voor mezelf van te voren verkloten van doelen zodat niet kan blijken dat ik ze niet waar kan maken. Op die manier kan ik immer met een excuus komen inde trand van: 'Het beviel me niet dus ben ik maar gestopt.' Een stuk veiliger als: ik moest stoppen want ik bleek er de capaciteit niet voor te hebben'. Waar of niet?

Nou moet ik toegeven dat die "faalangst" voor een aantal uitdagende studiekeuzes en situaties heeft gezorgt waardoor ik veel dingen heb mogen doen, maar aan de andere kant heb ik velen mogelijkheden  niet volledig benut.

Mijn door professionals enthousiast begroette podiumtalent heb ik na een vooropleiding musical en een vooropleiding klassieke zang aan de wilgen gehangen om vervolgens mijn gegeven inlevingsvermogen onbenut te laten door mijn studie maatschappelijkwerk aan diezelfde spreekwoordelijke bomen te hangen.

Momenteel ben ik hard bezig met het verkloten van mijn huidige studie simpelweg omdat ik een lui wezentje ben die hoopt en denkt dat alles komt aangewaaid.

Dat ik nu de mogelijkheid tegemoed moet zien om van school getrapt te worden blokkeer ik door alvast bezig te zijn met eventuele andere toekomstmogelijkheden. En toegegeven: die tijd kan beter besteedt worden dan een verwoedde poging tot nadenken te doen onderwijl mezelf derpi vol te vreten.

Zodoende ontstond mijn idee voor elletradunji.

Een plekje op internet om ongestoord over mijn voorgenomen doelen te kunnen praten (en werkelijk mensen; als het jullie niet interesseert of bevalt kan het me geen ene reet schelen) alszijnde een uitlaatklep voor mijn immer hopeloze en niet bijster interessante gezeur.

Voor degene die na al dit geblaat zijn aandacht er bij heeft kunnen houden: Elletradunji wordt 1 grote blog over studiefrustratie, toekomstdoelen, afval gezeur, collegiale afzeikserenades en nog veel meer van dat nutteloze gezeik dat een 22-jarige kan bezig houden.

Voor de lezers daarbuiten: Suc6 ermee!

Elletra